ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ – ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Η αναισθησία, η σκλήρυνση και η απονέκρωση της ψυχής προέρχονται από αμαρτίες που παραμελήσαμε την ύπαρξή τους και δεν τις εξομολογηθήκαμε έγκαιρα. Πόσο ξαλαφρώνει η ψυχή όταν εξομολογηθούμε ολόκληρη την αμαρτία αμέσως, ενόσω νιώθουμε τις τύψεις και τον πόνο της!

Η «νευρασθένεια» ή η «νευρικότητα» κ.τ.λ. είναι, νομίζω, απλώς διάφορες όψεις της αμαρτίας και, για την ακρίβεια, της αμαρτίας της υπερηφάνειας. Ο πιο μεγάλος νευρασθενής είναι ο διάβολος. Είναι ποτέ δυνατό να φανταστούμε σαν νευρασθενή κάποιον που είναι ταπεινός, καλός και καρτερικός; Και, αντίθετα, γιατί η νευρασθένεια εκδηλώνεται οπωσδήποτε με οργή, με νευρικότητα και με κατάκριση όλων των άλλων (εκτός από τον εαυτό μας!), με έλλειψη ανεκτικότητας, με μίσος προς τους ανθρώπους και με άκρα ευαισθησία (ή ευθιξία) σε ό,τι αφορά εμάς προσωπικά;

Συχνά, ακόμη και τα «προτερήματά» μας αποδεικνύονται ελαττώματα. Για παράδειγμα, η αδιαφορία μας για τα χρήματα και για τη θέση μας στον κόσμο κάποτε πηγάζει όχι τόσο από την εμπιστοσύνη μας στη Θεία Πρόνοια, αλλά από την οκνηρία και την απερισκεψία μας.

Το ουσιώδες δεν είναι η συμπεριφορά, ούτε τα λόγια, ούτε οι πράξεις, αλλά εκείνο που γεμίζει την καρδιά μας. Πράξη «καλή» δεν είναι αυτή που φαίνεται καλή, μα αυτή που πηγάζει από το πλήρωμα της σπλαχνικής καρδιάς. Το ίδιο και τα κακά λόγια και οι κακές πράξεις έχουν τη ρίζα τους σε μια καρδιά που ξεχειλίζει από κακές δυνάμεις.

Το να ‘σαι καλός δεν σημαίνει να προετοιμάζεσαι να κάνεις «καλές» πράξεις, αλλά να συσσωρεύεις τη θέρμη της Χάρης του Θεού στην καρδιά σου· και αυτό γίνεται πρώτ’ απ’ όλα με τον εξαγνισμό και την προσευχή. Πώς να μη κρυολογήσουμε, παρά μόνο με το να κρατούμε μέσα μας ζεστασιά; Πώς να μη νιώσουμε την παγωνιά στον κόσμο που ζούμε; Μόνο αν ντύσουμε την καρδιά μας με τη ζεστασιά της Χάρης του Αγίου Πνεύματος.