Σχόλια στον Καβάφη

Ο Σαρεγιάννης, δεν προσεγγίζει το έργο του Καβάφη ως ένας αποστασιοποιημένος κριτικός, αλλά καθώς υπήρξε στενός φίλος του ποιητή στην Αλεξάνδρεια, ως ένας «πνευματικός αυτόπτης μάρτυρας».

Η ιδιαιτερότητα των σχολίων του έγκειται στο γεγονός ότι μοιάζουν με προέκταση της ίδιας της καβαφικής φωνής. Όπως αναφέρεται στην εισαγωγή, τα κείμενά του λειτουργούν σαν το «αρχικό νεφέλωμα» από το οποίο γεννήθηκαν τα ποιήματα, αποκαλύπτοντας τις σκέψεις, τις διεργασίες και το πνευματικό κλίμα που προηγήθηκε της τελικής τους μορφής. Ο Σαρεγιάννης παρατηρεί τον Καβάφη με τη ματιά ενός φυσιοδίφη (που εύστοχα σημείωσε ο Σεφέρης) μελετώντας τη σταδιακή εξέλιξη του ποιητή («ο Καβάφης δεν γεννήθηκε ποιητής: έγινε με τα χρόνια»), τις εμμονές του, το περιβάλλον του σπιτιού του και τη σχέση του με την πόλη.

Η συγκεντρωτική αναδημοσίευση αυτών των σχολίων προσφέρει στο ευρύ κοινό ένα ερμηνευτικό κλειδί που προστατεύει από παρανοήσεις. Αντί για θεωρητικές αναλύσεις, ο αναγνώστης βρίσκει εδώ μια αναδρομική αποκωδικοποίηση των προθέσεων του ποιητή, καθώς ο Σαρεγιάννης καταφέρνει να ξετυλίξει την «κορδέλα» των όσων είχε στο μυαλό του ο Καβάφης όσο έγραφε. Είναι ένα έργο που αναδεικνύει την οργανική σχέση της ζωής με την τέχνη στην περίπτωση του Αλεξανδρινού, επιμένοντας στη σημασία της λεπτομέρειας, της καθημερινότητας και της επίμονης εργασίας που μετέτρεψε τον Κ. Π. Καβάφη σε οικουμενικό σύμβολο.