PARADISO

Το «Paradiso» αποτελεί ένα πρωτοφανές λογοτεχνικό είδος και μια ασυνήθιστη δημιουργία της ισπανόφωνης λογοτεχνίας. Συνδυάζει την ποιητική μυθιστοριογραφία, τον δοκιμιακό λόγο (κυρίως φιλοσοφικό) και το μυθιστόρημα, δημιουργώντας έναν συνεχή διάλογο μεταξύ τους. Πρόκειται για ένα έργο σύνθεσης όπου η μπαρόκ πληθωρικότητα, μια ερωτική γλώσσα γεμάτη αποκαλύψεις και η υπερφυσική διάσταση μιας μαγικής πραγματικότητας ενορχηστρώνονται σε ένα κρεσέντο που οδηγεί τον αναγνώστη από την αυτοβιογραφία στη δημιουργία ενός ποιητικού συστήματος του σύμπαντος.

Ειδικά για τον Έλληνα αναγνώστη, το έργο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η μυθοποιητική του διάσταση εκπορεύεται κυρίως από την ελληνική μυθολογία, την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γραμματεία. Μέσα από τις ιστορίες των διαφόρων προσώπων, οι οποίες έχουν ως συνεκτικό ιστό τη μυθοπλασμένη αυτοβιογραφία του κεντρικού ήρωα (του ίδιου του συγγραφέα), η ανάγνωση μετατρέπεται σε μια πραγματική περιπέτεια.