Οθέλος

Ο Οθέλλος, ένας ένδοξος στρατηγός, και ο Ιάγος, ο έμπιστος υπαρχηγός του, φορούν και οι δύο δημόσιες μάσκες: ο πρώτος τη μάσκα της ευγένειας και του επαγγελματισμού, ο δεύτερος τη μάσκα της ειλικρίνειας και της αφοσίωσης. Κάτω από αυτές όμως κρύβονται ανασφάλειες και κοινωνικοί φόβοι που ο Ιάγος θα εκμεταλλευτεί με μακιαβελική μαεστρία.

Η τραγωδία του Οθέλλου είναι η τραγωδία ενός ανθρώπου που παρερμηνεύει την αθωότητα ως δόλο, τυφλωμένος από το «πράσινο τέρας» της ζήλιας. Στη σύγχρονη ανάγνωση, το έργο αποκαλύπτεται ως ένα πολιτικό δράμα που παρουσιάζει τους εσωτερικούς μηχανισμούς της εξουσίας, όπου η συκοφαντία και ο ψίθυρος υπερισχύουν της πραγματικότητας. Όπως εύστοχα παρατήρησε ένας νεαρός αναγνώστης, ο Ιάγος είναι η ενσάρκωση του κακού που κρύβεται πίσω από μια ταπεινή πρόσοψη, αποδεικνύοντας ότι ο Σαίξπηρ παραμένει οικουμενικός, μιλώντας σε κάθε γενιά για τους κινδύνους της χειραγώγησης.