Ο Άνθρωπος Ενώπιον του Θανάτου ΙΙ
Ο εξαγριωμένος θάνατος

Ο Αριές τάραξε τα νερά της παραδοσιακής ιστορικής επιστήμης, αρνούμενος να ακολουθήσει την κλασική πειθαρχία στην οργάνωση των υλικών του. Με μια παροιμιώδη περιφρόνηση στη γραμμική χρονολογική διάρθρωση, συνδύασε ανόμοια τεκμήρια, από ιατρικές στατιστικές και μεσαιωνικά επιτύμβια μνημεία μέχρι τα γράμματα των Αμερικανών πρωτοπόρων και τα ρομαντικά μυθιστορήματα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, για να αποτυπώσει τις μακρές διάρκειες δύο χιλιετιών. Το αποτέλεσμα είναι ένα γοητευτικό, πολυεπίπεδο ανάγνωσμα που δεν μελετά απλώς τα γεγονότα, αλλά τις βαθύτερες, αόρατες μετατοπίσεις της ανθρώπινης ψυχής και της συλλογικής συνείδησης μπροστά στο αναπόφευκτο τέλος.

Στον δεύτερο τόμο, η ανάλυση επικεντρώνεται στη δραματική μετάβαση προς τον «εξαγριωμένο» και «απωθημένο» θάνατο, ο οποίος χαρακτηρίζει τη νεωτερικότητα. Ο Αριές ξεδιπλώνει πώς ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα άρχισε να προσδίδει στον θάνατο μια διάσταση υπερβολικού πάθους και δραματικότητας, προετοιμάζοντας το έδαφος για τον απόλυτο εκτοπισμό του κατά τον 20ό αιώνα, όπου η διαδικασία του θανάτου κλείνεται πίσω από τους αποστειρωμένους τοίχους των νοσοκομείων. Οι διεθνείς κριτικές στο Goodreads εξαίρουν το έργο ως ένα ανεπανάληπτο επίτευγμα, με τους αναγνώστες να υπογραμμίζουν ότι η ικανότητα του συγγραφέα να ανασύρει νόημα από φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής μετατρέπει το βιβλίο σε ένα αληθινό φιλοσοφικό δοκίμιο. Ορισμένοι κριτικοί επισημαίνουν ότι ο τεράστιος όγκος των πληροφοριών και η πυκνότητα των πηγών απαιτούν την απόλυτη προσήλωση του αναγνώστη, όμως η ποιότητα της ανάλυσης αποζημιώνει, καθώς αποκαλύπτει πώς η σύγχρονη κοινωνία, στην προσπάθειά της να αρνηθεί τον πόνο της απώλειας, κατέληξε να απογυμνώσει τον θάνατο από την ιερότητα και την κοινωνική του λειτουργία.