Η Μεγάλη Εκκλησία εν Αιχμαλωσία (Τόμοι Α’ και Β’)

Η ιστορία της Ελληνικής Εκκλησίας κατά την Οθωμανική κυριαρχία είναι, συγκριτικά, ελάχιστα γνωστή. Την περίοδο εκείνη, ο Ελληνισμός επέζησε τρεφόμενος από την Εκκλησία, καθώς οι Έλληνες διατηρούσαν αδιάκοπα την ελπίδα και σχεδίαζαν για την ημέρα που θα ανακτούσαν την ελευθερία τους. Δεν μπορεί κανείς να επιρρίψει αποκλειστικά την ευθύνη στους Τούρκους εάν αυτές οι φιλοδοξίες τούς οδηγούσαν σε πράξεις απάνθρωπης καταστολής. Ωστόσο, υπήρξαν Τούρκοι, όπως ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, τον οποίο ο λαός του αποκαλούσε Νομοθέτη, ή οι Μεγάλοι Βεζίρηδες της οικογένειας Κιοπρουλού, οι οποίοι ήταν με συνέπεια δίκαιοι και φιλικοί απέναντι στους Έλληνες. Ακόμη και ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής, μετά την ικανοποίηση της έντονης δίψας του για κατακτήσεις –που δεν ήταν πιο άγρια από αυτή πολλών συγχρόνων του στην αναγεννησιακή Ευρώπη– περηφανευόταν ότι αποκαλούσε τον εαυτό του αυτοκράτορα τόσο των Ελλήνων όσο και των Τούρκων.