Η ιστοριογραφία στον εικοστό αιώνα

Μια διεισδυτική ανατομία της πορείας και των μετασχηματισμών των ιστορικών σπουδών από την επαγγελματικοποίησή τους τον 19ο αιώνα έως την πρόκληση του μεταμοντερνισμού, Το έργο «Η Ιστοριογραφία στον 20ό Αιώνα» του διαπρεπούς ιστορικού Γκέοργκ Ίγκερς εξετάζει πώς η ιστορία, με αφετηρία το πρότυπο του Λεοπόλδου φον Ράνκε για μια «αυστηρή επιστήμη», μετεξελίχθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπό την επίδραση των κοινωνικών επιστημών. Μέσα από την ανάλυση σχολών όπως η γαλλική σχολή των Annales, η μαρξιστική ιστοριογραφία και η γερμανική κοινωνική ιστορία, ο Ίγκερς αναδεικνύει τη στροφή από τις μεγάλες αφηγήσεις προς την οικονομική και κοινωνική δομή, καθώς και την εισαγωγή της έννοιας του «ιστορικού χρόνου» σε πολλαπλά επίπεδα.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ο Ίγκερς προσεγγίζει με νηφαλιότητα τη μεταμοντέρνα πρόκληση και τη γλωσσική «στροφή», η οποία αμφισβήτησε τη δυνατότητα μιας αντικειμενικής ιστορίας και εξίσωσε τις ιστορικές αφηγήσεις με τη λογοτεχνική μυθοπλασία. Παρά τις ακραίες τάσεις, ο συγγραφέας βλέπει τη σύγχρονη ιστοριογραφία ως ένα υβρίδιο που ενσωματώνει τη μικροϊστορία, την πολιτισμική ιστορία και την ιστορία της καθημερινότητας, προσφέροντας νέα εργαλεία για την ερμηνεία της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας. Πρόκειται για ένα έργο αναφοράς, γραμμένο με σαφήνεια, που καθιστά τις σύνθετες θεωρητικές έννοιες προσιτές, για την εξέλιξη και την επιρροή της ιστορικής θεώρησης στις σύγχρονες κοινωνίες.