Η Αλόη

Γραμμένη το 1916, η νουβέλα αυτή είναι το πρωτότυπο υλικό που αργότερα, μετά από προτροπή της Βιρτζίνια Γούλφ, πήρε τη μορφή του διάσημου διηγήματος «Πρελούδιο». Εδώ, η Μάνσφηλντ επιστρέφει στις ρίζες της, στην πατρίδα της τη Νέα Ζηλανδία, για να ανασύρει μνήμες της παιδικής της ηλικίας και να τις μετουσιώσει σε μια υποβλητική αφήγηση που εστιάζει στην οικογένεια Μπάρνλε και τη μετακόμισή τους στην εξοχή.

Το έργο δεν ακολουθεί μια παραδοσιακή γραμμική πλοκή, αλλά λειτουργεί ως μια σειρά από “στιγμιότυπα” ή “φωτογραφίες” που αποτυπώνουν την εσωτερική ζωή των χαρακτήρων. Είναι μια σπουδή πάνω στη γυναικεία ψυχολογία, τη μητρότητα, την κοινωνική καταπίεση και την αναζήτηση της ταυτότητας μέσα στο οικιακό περιβάλλον. Η Μάνσφηλντ, με την απαράμιλλη ικανότητά της να μετατρέπει το εξωτερικό ερέθισμα σε εσωτερικό βίωμα, προσφέρει ένα κείμενο που διαβάζεται με όλες τις αισθήσεις, γεμάτο από τη μυρωδιά της φύσης και την ένταση των ανείπωτων συναισθημάτων.

Η ουσία της “Αλόης” κρύβεται στις λεπτομέρειες και στις σιωπές της. Η γραφή της Μάνσφηλντ διακρίνεται για την ενάργεια και την κρυστάλλινη καθαρότητά της, θυμίζοντας έντονα την ικανότητα μεγάλων δημιουργών να μπαίνουν στην παιδική ψυχή με απόλυτη αθωότητα και ειλικρίνεια. Μέσα από τα μάτια των παιδιών, όπως η Κεζία, ο αναγνώστης βιώνει τον κόσμο ως έναν τόπο γεμάτο μυστήριο και ανακαλύψεις, ενώ μέσα από τις γυναικείες μορφές, τη Λίντα και τη Μπέρυλ, αναδεικνύεται η υπαρξιακή πλήξη και η ανάγκη για απόδραση από τους ρόλους που επιβάλλει η κοινωνία.

Το ίδιο το φυτό της αλόης λειτουργεί ως ένας κεντρικός συμβολισμός. Το ύφος της συγγραφέως είναι κινηματογραφικό, με “tracking shots” που ακολουθούν τη σκέψη του κάθε χαρακτήρα, δημιουργώντας ένα μωσαϊκό αποτυπώσεων. Παρά την εξωτερική ηρεμία του ποιμενικού τοπίου της Νέας Ζηλανδίας, το κείμενο δονείται από μια εσωτερική ένταση, καθώς οι ήρωες παλεύουν με τη μοναξιά και την υποκρισία της καθημερινότητάς τους.