ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΠΡΟΘΥΜΩΣ ΑΝΑΒΑΙΝΕ-ΕΚΦΡΑΣΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ

“Δεκαεννέα ετών ήμουν, ενθυμούμαι, όταν επήρα τον δρόμον δια το Περιβόλι της Παναγίας μας, το Άγιον Όρος. Τον δρόμον αυτόν προς τον Μοναχικόν βίον μου τον υπέδειξεν η ενάρετος και φιλομόναχος μητέρα μου – νυν Μοναχή Θεοφανώ.”

…”Δεν είχε σπουδάσει ο Γέροντας θεολογίαν. Όμως εθεολόγει με πολλήν βαθύτητα. Γράφει εις μίαν από τις επιστολές του’ ‘ο αληθής Μοναχός, όταν εν τη υπακοή και τη ησυχία καθαρίση τας αισθήσεις και γαληνιάση ο νούς και καθαρισθή η καρδία του, τότε λαμβάνει χάριν και φωτισμόν γνώσεως και γίνεται όλος φως, όλος νούς, όλος διάυγεια.. Και αρπάζεται ο νούς εις την θεωρίαν, και γίνεται σύγκρασις, και μετουσιούται ο άνθρωπος, και γίνεται ένα με τον Θεόν, ώστε να μη γνωρίζη ή να χωρίζη τον εαυτόν του καθώς ο σίδηρος εις το πύρ όταν ανάψη και αφομοιωθή εις το πύρ’.”

Από τα λόγια του αυτά φαίνεται ότι ο θείος γνόφος, τον οποίον καταυγάζει το άκτιστον φως, δεν του ήτο άγνωστος και απρόσιτος περιοχή, αλλά τον εγνώριζεν ως χώρον και τρόπον παρουσίας του Θεού’ ως μυστήριον απορρητον, ως φώς υπέρλαμπρον και υπερφανέστατον.