ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Μια μελέτη των δύο μεγάλων ποιητικών ρευμάτων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καλύπτοντας την Φαναριώτικη ποίηση, τους Προσωλομικούς στιχουργούς, τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Βαλαωρίτη, καθώς και τους Σολωμικούς και Μετασολομικούς ποιητές. Ας μην συγκαταλέγεται ανάμεσα σε ποιητικά μνημεία όπως ο «Διγενής Ακρίτας», τα δημοτικά τραγούδια ή την ποίηση της κρητικής Αναγέννησης, ωστόσο, πρόκειται για μια ποίηση που καλλιεργήθηκε από ξεχωριστές προσωπικότητες και έχει κυρίως διαφωτιστικό χαρακτήρα.

Μέσα από την ανάπτυξη της αστικής παιδείας των Φαναριωτών, η ποίηση αυτή, πέρα από τον ρόλο της «λυρικής αναψυχής», αναλαμβάνει τον ρόλο του παιδαγωγού, του διδασκάλου, του πληροφοριοδότη και του ψυχολόγου. Προκειμένου να εκπληρώσουν αυτόν τον ρόλο, οι Φαναριώτες ποιητές δεν αρκούνταν στο ταλέντο, αλλά έπρεπε να κατέχουν γνώσεις, να εξασκούν σοβαρό, συνήθως επιστημονικό, επάγγελμα, να έχουν ταξιδέψει και να γνωρίζουν γλώσσες, ξεχωρίζοντας έτσι μέσα στην κοινωνία. Το βιβλίο του Καραντώνη αναλύει αυτούς τους τύπους ποιητών και τις διαφορετικές σχολές που διαμόρφωσαν την ποιητική παράδοση της Ελλάδας.