Μελέται Και Διατριβαί (Τόμος Β’: Δογματικά, Τόμος Γ’: Λόγοι και άρθρα)

Εν σελίδι 106 εξ. γράφει· «Η δικαίωσις ήταν εσωτερική μεταβολή εν σπέρματι. Ο Θεός δύναται να κηρύξει τινά δίκαιον, καίπερ μη τελείως εσωτερικώς καταστάντα δίκαιον, χωρίς ένεκα τούτου να κρίνῃ ψευδώς· θα έκρινεν ο Θεός ψευδώς, αν θεωρούσε τινά ως εσωτερικώς πράγματι καταστάντα δίκαιον, καίπερ μὴ τελείως εσωτερικώς καταστάντα δίκαιον τούτο όμως δεν δέχεται ο δεχόμενος διπλή δικαίωση, καθ’ ένεκα τούτου κατ’ αυτήν ο Θεός κηρύττει απλώς τινά δίκαιον, δικαίωμα δε ήταν του Θεού του παντογνώστου, να κηρύττει τινά δίκαιον, καίπερ μὴ τελείως εσωτερικώς καταστάντα δίκαιον». Ωστε ο Θεός κρίνει ψευδώς μόνον, όταν εκλαμβάνει το μὴ υπάρχον ως υπάρχον, όχι δε και όταν θεωρεί το λίγο, το εν σπέρματι, ως πολύ, ως τέλειον.