Η Θέση του Ανθρώπου στον Κόσμο.

Παρά τα εξαιρετικά επιτεύγματα των βιολογικών, ιατρικών και ψυχολογικών επιστημών, ο Μαξ Σέλερ (1874-1928) παρατηρούσε ότι ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν υπήρξε τόσο τραγικά αινιγματικός για τον εαυτό του όσο στη δική μας εποχή. Και όμως, ποτέ άλλοτε δεν είχε αποκτήσει τόσο έντονα το “θάρρος της αλήθειας” που απαιτείται για να επιχειρήσει μια νέα απάντηση, ξεπερνώντας τα φθαρμένα όρια του ανθρωποκεντρισμού, του υποκειμενισμού και του αναγωγισμού.

Στο έργο Η θέση του ανθρώπου στον κόσμο – το οποίο η Μαρία Ζαμπράνο χαρακτήρισε “αθάνατο” – ο Σέλερ δεν αντλεί την έννοια του ανθρώπου από κάποια αφηρημένη ουσία ή ένα κλειστό σύστημα, αλλά τον ανακαλύπτει ως ένα ερώτημα, μια ανοιχτή προοπτική. Ο άνθρωπος γίνεται η πράξη με την οποία η ζωή υπερβαίνει τον εαυτό της, το ον που μπορεί να δώσει νέα μορφή στην ύπαρξή του μέσα στους εξωκεντρικούς χώρους που ανοίγονται πέρα από το περιβαλλοντικό κλείσιμο που χαρακτηρίζει τα ζώα.