Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΒΙΟΥ
_{ΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΟΝ ΦΟΥΚΩ}

Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η φιλοσοφία ήταν μια «τέχνη του βίου», μια πρακτική πειθαρχία που είχε ως πρότυπο τον Σωκράτη. Ο Αλέξανδρος Νεχαμάς, σε αυτήν την ευρεία και λαμπρά γραμμένη μελέτη, διερευνά πώς αυτή η ιδέα επέζησε σε μεγάλους σύγχρονους συγγραφείς. Κάθε ένας από αυτούς χρησιμοποίησε τη φιλοσοφική συζήτηση ως μέσο για να καθορίσει τι είναι ο άνθρωπος και πώς πρέπει να βιώνεται μια αξιόλογη ζωή.

Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί αυτοί οι φιλόσοφοι—όλοι βαθιά απασχολημένοι με την δική τους πρωτοτυπία—επέστρεψαν στον Σωκράτη ως πρότυπο; Η απάντηση βρίσκεται στην ειρωνεία που χαρακτηρίζει τον Σωκράτη, όπως τον γνωρίζουμε από τους Πλατωνικούς διαλόγους. Η Σωκρατική ειρωνεία δημιουργεί μια μάσκα που δεν αποκαλύπτει ποτέ πλήρως το πώς ο Σωκράτης έζησε τη ζωή του, αναγκάζοντας τους αναγνώστες να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα για την τέχνη της ζωής. Αυτή η ασάφεια επέτρεψε στους Μονταίν, Νίτσε και Φουκώ να επιστρέψουν στον Σωκράτη χωρίς να χρειάζεται να τον μιμηθούν.

Ο Νεχαμάς εξερευνά τον ρόλο της αυταπάτης, της αυτοδημιουργίας, του θάρρους, της ειλικρίνειας και της μετριοπάθειας στη δημιουργία μιας τέχνης του βίου. Υπογραμμίζει ότι ο εαυτός είναι προϊόν διαμόρφωσης και ότι η δημιουργία απαιτεί την αναδιάταξη του δεδομένου υλικού της παράδοσής μας.

Πρόκειται για μια πολυμαθή και άκρως ευανάγνωστη μελέτη που προσφέρει νέους τρόπους σκέψης για τη φιλοσοφία και τους φιλοσόφους που πραγματεύεται.