Εξομολογήσεις και Αναθεματισμοί

Το έργο «Εξομολογήσεις και Αναθεματισμοί» του Emil M. Cioran είναι μία συλλογή από σύντομα, αφοριστικά αποσπάσματα (scholia), όπου οι αλήθειες και οι μωρίες συνυπάρχουν από τη μια άκρη στην άλλη. Αυτή η αλληλουχία αμφιταλαντεύσεων περιέχει ερωτήσεις, αλλά ποτέ απαντήσεις, καθώς ο συγγραφέας διστάζει συχνά να πάρει θέση, εκτιμώντας ότι η ύπαρξη απάντησης θα ήταν «εις βάρος του ζηλωτή της απορίας». Τα περισσότερα κείμενα είναι συννεφιασμένα (σoυδoαυγή) και αποκαλύπτουν το βάθος της πνευματικής του καλλιέργειας, την ισχυρή του επαφή με την ελληνική φιλοσοφία, καθώς και την εκτεταμένη γνώση του σε ιερά κείμενα (Ταλμούδ, Καμπαλά) και ανατολικές φιλοσοφίες (Βουδισμός και Ινδουισμός).

Η συγγραφή για τον Cioran είναι «εκδίκηση του πλάσματος» και η απάντησή του σε μια «πρόχειρη δημιουργία», μια πρόκληση και μια ψευδής θέαση της πραγματικότητας που τον θέτει πάνω από το είναι και το φαίνεσθαι. Ο ίδιος δηλώνει ότι επιθυμεί να γράφει μόνο σε «εκρηκτική κατάσταση», σε «πυρετό» ή υπό «μεγάλη νευρική ένταση», με σκοπό να ανταγωνιστεί, ακόμα και να υπερβεί τον Θεό, μέσω της απλής αρετής της γλώσσας. Παρόλα αυτά, παραδέχεται ότι η γραφή είναι ένα ελάττωμα που μπορεί να κουράσει. Στις ενότητες περιλαμβάνονται επίσης δοκίμια για συγγραφείς (Beckett, Fitzgerald, Eliade, Borges, Valéry, de Maistre), ενώ τονίζεται η απόλυτη μοναξιά, η οποία περιγράφεται ως τόσο πληρωτική που το απλό ραντεβού ισοδυναμεί με σταύρωση.