Κάφκα
Γιά μιά ἐλάσσονα λογοτεχνία

Το έργο «Κάφκα: Για μια ελάσσονα λογοτεχνία» των Ζίλ Ντελέζ (Gilles Deleuze) και Φελίξ Γκουατταρί (Félix Guattari) αποτελεί ένα από τα πιο ρηξικέλευθα και επιδραστικά κείμενα της σύγχρονης φιλοσοφικής και λογοτεχνικής θεωρίας. Οι δύο Γάλλοι διανοητές προσπερνούν τις παραδοσιακές ψυχαναλυτικές και οντολογικές ερμηνείες του καφκικού έργου, προτείνοντας μια πολιτική και μηχανιστική ανάγνωση. Για τους Ντελέζ και Γκουατταρί, ο Φραντς Κάφκα δεν εκφράζει την εσωτερική αγωνία ή την ενοχή του ατόμου, αλλά κατασκευάζει μια «ελάσσονα λογοτεχνία», μια λογοτεχνία δηλαδή που υπονομεύει τη δεσπόζουσα γλώσσα εκ των έσω και μετατρέπει κάθε ατομικό βίωμα σε άμεση πολιτική επιτελεστικότητα.

Μέσα από τις ζωομορφίες των διηγημάτων του και τις ατελεύτητες δομές των μυθιστορημάτων του, ο Κάφκα αποσυναρμολογεί τον νόμο, την εξουσία και την οικογενειακή πατριαρχία, δημιουργώντας γραμμές διαφυγής που λειτουργούν ως εγχειρίδια πολιτικής αντίστασης.