Πρώτη Αγάπη
Αντσάρ

Η «Πρώτη Αγάπη», γραμμένη το 1860, αποτελεί ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά και συναισθηματικά φορτισμένα έργα του μεγάλου Ρώσου κλασικού Ιβάν Τουργκένιεφ. Μέσα από μια αφήγηση γεμάτη λυρισμό, ψυχολογική ακρίβεια και μελαγχολία, ο συγγραφέας ανασύρει τις αναμνήσεις του νεαρού Βλαδίμηρου και το πάθος του για την ελκυστική αλλά απρόσιτη Ζηναΐδα. Το έργο αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο τη μετάβαση από την εφηβική αθωότητα στη σκληρή συνειδητοποίηση της ενήλικης πραγματικότητας, κερδίζοντας τον απόλυτο έπαινο ακόμα και από τον απαιτητικό Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο οποίος χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη νουβέλα ως «το τέλειο».

Στον ίδιο τόμο, η παλαιότερη νουβέλα «Αντσάρ» (1854) λειτουργεί ως ένας σκοτεινός, συμπληρωματικός αντίποδας. Εμπνευσμένη από το ομώνυμο ποίημα του Αλεξάντρ Πούσκιν για το δηλητηριώδες δέντρο της στέπας, η ιστορία αυτή πραγματεύεται έναν έρωτα-υποδούλωση που παρομοιάζεται με «χολέρα». Ο Τουργκένιεφ ξεδιπλώνει με αριστοτεχνική ωμότητα τα καταστροφικά πάθη και την ανθρώπινη ευαλωτότητα, όπου η αγάπη παύει να είναι λυτρωτική και μετατρέπεται σε πηγή θανάτου και απόλυτης υποταγής, αναδεικνύοντας τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και των κοινωνικών συμβάσεων της τσαρικής Ρωσίας.