ΟΙ ΔΥΟ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΝΑΣ

Όταν ενού ανθρώπου ο υπηρέτης πρέπει να παίζει μαζί του το σκύλο, το πράμα, βλέπεις, δεν πάει καλά… Του ‘μαθα ό,τι ακριβώς θα ‘λεγε κανείς: “έτσι θα ‘θελα να διδάξω ένα σκύλο”… Πόσοι αφέντες θα ‘καναν αυτό για τον υπηρέτη τους; Όχι, παίρνω όρκο πως έχω κάτσει στον φάλαγγα για πουτίγκες που έκλεψε, αλλιώς θα τον είχαν εκτελέσει· έχω κάτσει στο σκύφουνα για χήνες που έπνιξε, αλλιώς θα τον είχαν βασανίσει γι’ αυτό. Εσύ δεν τα συλλογίζεσαι αυτά τώρα. Όχι, εγώ θυμάμαι το κόλπο που μου ‘κανες όταν αποχαιρετούσα τη μαντάμ Σίλβια: δε σου ‘πα να κοιτάς εμένα και να κάνεις ό,τι κι εγώ; Πότε μ’ είδες εμένα να σηκώσω το πόδι μου και να κάνω το νερό μου πάνω στο μισοφόρι μιας κυρίας; Μ’ είδες ποτέ να κάνω μια τέτοια ακροβασία….