ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Δοκίμια για τους Μπέκετ, Τζόυς, Κάφκα.
“Κάθε λογοτεχνικό “κίνημα” επαναδιαπραγαματεύεται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, τα όρια του ίδιου του λογοτεχνικού συστήματος ως θεσμού, καθώς και τα αισθητικά και ιδεολογικά όρια των Ειδών που το απαρτίζουν. Η διαπραγμάτευση αυτή ανάμεσα στο νέο και το παλιό προϋποθέτει και αυτή την υιοθέτηση ενός μοντέλου Ιστορίας πάνω στο οποίο το νέο κίνημα αρθρώνει το Λόγο της απόκλισης και της διαφοράς του από το προηγούμενο κίνημα, ή της ρήξης του με αυτό. Με άλλα λόγια, κάθε νέο “κίνημα” έχει συνείδηση του γεγονότος ότι μεταβάλλει τη θεσμοποιημένη, παγιωμένη κατάσταση και δίνει μια νέα ώθηση στο λογοτεχνικό και ειδολογικό σύστημα.
Στις μελέτες του βιβλίου, που καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα έρευνας από το 1969 έως σήμερα, υιοθετείται συνειδητά το “καταστροφικό” μοντέλο πάνω στο οποίο θεμελιώνεται συνειδητά και η συγγραφική πρακτική των τριών νεοτεριστών συγγραφέων που κυρίως εξετάζονται εδώ. Συγκεκριμένα των Τζόυς, Μπέκετ και Κάφκα, οι οποίοι συστηματικά ανέτρεψαν την παραδοσιακή λογοτεχνική “τάξη πραγμάτων”, πρόβαλαν την οντολογική αυτοτέλεια της μυθοπλασίας και οδήγησαν τη λογοτεχνική γραφή στα ακρότατα όριά της.” (Από τον πρόλογο της Τζίνας Πολίτη)