ΠΕΤΡΕΣ

Στις «Πέτρες», ο Τάκης Σινόπουλος συνεχίζει την εξερεύνηση των θεμάτων που τον απασχολούν: ο Θάνατος, η Μνήμη και η Ενοχή του μεταπολεμικού κόσμου. Η πέτρα, ως αμετάβλητο, σκληρό και βουβό αντικείμενο, γίνεται μεταφορά για την απώλεια της ζωντανής ύλης και τη μόνιμη απουσία των νεκρών.

Η ποίηση στη συλλογή αυτή είναι συχνά αποσπασματική, με έντονη χρήση του εσωτερικού μονολόγου και της αντι-αφήγησης. Ο ποιητής αντιπαραθέτει την ανθρώπινη ευθραυστότητα με τη γεωλογική διάρκεια των πετρών, εκφράζοντας την απελπισμένη του προσπάθεια να διασώσει το νόημα από την καθολική φθορά. Οι «Πέτρες» είναι ένα αναγκαίο κείμενο για τη μελέτη της ελληνικής μοντερνιστικής ποίησης που προσπαθεί να καταγράψει, μέσω της ύλης, το ανείπωτο τραύμα.