Νεκρόδειπνος

Στον «Νεκρόδειπνο», ο Τάκης Σινόπουλος δημιουργεί μια μακάβρια και τελετουργική ατμόσφαιρα όπου το παρελθόν και το παρόν συγχέονται. Η συλλογή λειτουργεί ως ψυχικό τοπίο όπου οι νεκροί του πολέμου και οι αλλοτριωμένοι ζωντανοί κάθονται σε ένα κοινό τραπέζι. Η ποίηση εδώ γίνεται όχημα για τη διερεύνηση της τραγικής μοίρας του ελληνισμού μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, καθώς και της πνευματικής κρίσης που ακολούθησε. Ο Σινόπουλος χρησιμοποιεί εικόνες φθοράς, ενοχής και αέναης αναζήτησης, με τον ποιητικό λόγο να γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός και πολιτικός. Ο «Νεκρόδειπνος» θεωρείται κομβικό έργο για την κατανόηση του υπαρξιακού αδιεξόδου της γενιάς του.