Το αμάρτημα της μητρός μου

Το διήγημα «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού (1848–1896) αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα έργα της νεοελληνικής πεζογραφίας. Η αφήγηση περιστρέφεται γύρω από την επίμονη και τραγική προσπάθεια της μητέρας, της Δεσποινιώς, να υιοθετεί αλλεπάλληλα ορφανά κορίτσια, παραμελώντας τα επιζώντα αρσενικά παιδιά της. Μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας από τον αφηγητή-γιο, αποκαλύπτεται σταδιακά το βαθύ τραύμα της μητέρας: ο ακούσιος θάνατος της πρώτης της θυγατέρας, της Αννιώς, τον οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να εξιλεώσει. Ο Βιζυηνός συνδυάζει την ηθογραφική παρατήρηση της θρακικής υπαίθρου με μια διεισδυτική ψυχολογική σκιαγράφηση των χαρακτήρων, εξερευνώντας τις έννοιες της ενοχής, της μητρικής στοργής και της λύτρωσης.