Νιετότσκα Νιεσβάνοβα

Η Νιέτοτσκα Νιζβάνοβα —μια «Ανώνυμη κανένας»— αφηγείται την ιστορία μιας παιδικής ηλικίας που κυριαρχείται από τον πατριό της, Εφίμοφ, έναν αποτυχημένο μουσικό που πιστεύει ότι είναι μια παραγνωρισμένη ιδιοφυΐα. Η νεαρή κοπέλα έλκεται παράξενα από αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος την εκμεταλλεύεται και οδηγεί την οικογένεια στη φτώχεια. Όταν όμως διασώζεται από μια αριστοκρατική οικογένεια, η κακοποίηση συνεχίζεται με έναν πιο λεπτό τρόπο, καταδικάζοντάς την να παραμένει μια παρείσακτη. Το έργο, που έμεινε ημιτελές μετά την εξορία του Ντοστογιέφσκι στη Σιβηρία το 1849, περιέχει τα μεγάλα θέματα (πόνος, μοναξιά, τρέλα και αμαρτία) που θα κυριαρχούσαν στα μετέπειτα, σπουδαία μυθιστορήματά του.

_{Не́точка (Νιέτοτσκα) είναι υποκοριστικό του ονόματος Άννα, αλλά εδώ χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια μικρή και ασήμαντη ύπαρξη.
Незва́нова (Νιζβάνοβα) κυριολεκτικά σημαίνει «ανώνυμη» ή «αυτή που δεν κλήθηκε».}