ΟΙ ΦΗΜΕΣ

Στο φανταστικό χωριό Άλεγκεμ της Φλάνδρας, η επιστροφή του Ρενέ Κατρίις, ενός λιποτάκτη στρατιώτη από τους πολέμους της Αφρικής (πιθανώς του Κονγκό), γίνεται η θρυαλλίδα για μια σειρά από ανεξήγητα γεγονότα. Ο Ρενέ επιστρέφει τραυματισμένος και απόμακρος, κουβαλώντας μαζί του την «ετερότητα» του ξένου. Όταν μια μυστηριώδης επιδημία αρχίζει να θερίζει το χωριό, η κοινή γνώμη —εκφρασμένη μέσα από τους θαμώνες του τοπικού καφενείου— στρέφεται εναντίον του. Ο Claus χρησιμοποιεί ένα πολυφωνικό σχήμα με σύντομα κεφάλαια, όπου η φωνή των «Φημών» (το συλλογικό «Εμείς») παρεμβαίνει διαρκώς, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αναξιόπιστης αλλά γοητευτικής αφήγησης.

Το βιβλίο είναι μια σκληρή σάτιρα που θυμίζει αρχαιοελληνικό χορό στην πιο κωμικοτραγική και στενόμυαλη εκδοχή του. Ο συγγραφέας εξερευνά τον μηχανισμό του «εξιλαστήριου θύματος» (παραπέμποντας στις θεωρίες του René Girard), καταδεικνύοντας πώς ο φόβος για το άγνωστο γεννά τον ρατσισμό, τον σεξισμό και την προκατάληψη. Παρά τις αντικρουόμενες κριτικές για την ωμότητα των χαρακτήρων και την αποσπασματική δομή του, «Οι Φήμες» παραμένουν ένα καθηλωτικό ντοκουμέντο για την ανθρώπινη φύση και την αδυναμία μιας κλειστής κοινωνίας να διαχειριστεί το σκοτεινό παρελθόν της —είτε αυτό αφορά τον Παγκόσμιο Πόλεμο είτε τις αποικιοκρατικές θηριωδίες. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο ρεαλισμό και λυρισμό, που προκαλεί τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με τις δικές του προκαταλήψεις.

Τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (Αριστείον) το 1998 και αποτελεί μια αιχμηρή, σατιρική και συχνά ωμή απεικόνιση της επαρχιακής ζωής και της ανθρώπινης κακολογίας.