Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί το πρώτο ουσιαστικά πεζογράφημα που συνέθεσε ο Αλμπέρ Καμύ κατά τη διετία 1936–1938, αν και παρέμεινε ανέκδοτο όσο ζούσε ο συγγραφέας και δημοσιεύθηκε μεταθανάτια το 1971. Ο κεντρικός ήρωας, Πατρίς Μερσό, αναζητά τη συνειδητή κατάκτηση της ευτυχίας, θεωρώντας ότι αυτή προαπαιτεί οικονομική ανεξαρτησία και απελευθέρωση από τον χρόνο της μισθωτής εργασίας. Μετά τη διάπραξη ενός υπολογισμένου φόνου που του εξασφαλίζει τους απαραίτητους πόρους, ο Μερσό αποσύρεται στη Μεσόγειο, αναζητώντας την αρμονία με τη φύση, τον ήλιο και τη σωματική ύπαρξη.

Το κείμενο αποτελεί το πρωτογενές εργαστήριο της σκέψης του Καμύ για το Παράλογο, λειτουργώντας ως ο άμεσος πρόδρομος του «Ξένου» και του «Μύθου του Σισύφου».

Ο Μερσό συνειδητοποιεί ότι η ευτυχία δεν είναι ένα έτοιμο ηθικό δώρο αλλά μια επίπονη, προσωπική κατάκτηση που απαιτεί χρόνο και συνειδητότητα. Για να κερδίσει αυτόν τον χρόνο απέναντι στην παράλογη ματαιότητα της καθημερινής βιοπάλης, φτάνει στο σημείο να διαπράξει το έγκλημα, αποδεχόμενος στη συνέχεια πλήρως τη φυσική φθορά των πραγμάτων.