Η Τελευταία Μέρα του Ιουλίου

Επειδή η αρρώστια είχε αρχίσει, εδώ και πάνω από δεκατρία χρόνια, είχαμε συνηθίσει, καλώς ή κακώς, να ζούμε μεταξύ των υφέσεων και των υποτροπών, μεταξύ της ελπίδας και της αμφιβολίας. Αγαπιόμασταν παράφορα. Ο θάνατος ήρθε, σαν μια τερατώδης απάτη, για να διακόψει τα πάντα, ό,τι μόλις είχε αρχίσει. Συνέβη την τελευταία νύχτα του Ιουλίου, διακριτικά, σε ένα έρημο Παρίσι. Η Αν μόλις είχε κλείσει τα δεκαπέντε.

Είναι η Κλοντ που μιλάει. Δεν είναι η συγγραφέας. Αλλά, συγκλονισμένη από τον θάνατο της κόρης της, βρίσκει βαθιά στην απελπισία της σπαρακτικές εκφράσεις για να διηγηθεί, για να ξαναζωντανέψει τα ευτυχισμένα χρόνια. Η ομορφιά, το ήσυχο θάρρος αυτού του σοβαρού και συγκρατημένου κοριτσιού, «αυτός ο ερωτικός διάλογος που παρατείνεται πέρα από τον θάνατο», μας συγκλονίζουν πέρα από κάθε έκφραση.