Απόλογος

Ο Απόλογος αποτελεί ένα από τα πιο αινιγματικά και διεισδυτικά κείμενα της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας, ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στην πεζογραφία και την ποιητική μαρτυρία, καταγράφοντας την αγωνία μιας υπαρξιακής και πολιτικής ερημιάς, όπου οι δρόμοι, αν και οικείοι, είναι πλέον κλειστοί ή ελεγχόμενοι από σκιώδεις φιγούρες εξουσίας, όπως ο Στρατηγός και οι Ανακριτές. Το έργο λειτουργεί ως μια δημόσια εξομολόγηση αλλά και ως μια δίκη προθέσεων, όπου ο λόγος του “δημόσιου υπαλλήλου με το σκούρο κοστούμι” γίνεται το εργαλείο για την αποδόμηση της ιστορικής και προσωπικής ταυτότητας. Το ύφος του Κουφόπουλου είναι λόγιο, διαποτισμένο με μια λεπτή ειρωνεία που μετατρέπεται σε κραυγή όταν έρχεται αντιμέτωπο με τον παραλογισμό της κοινωνικής μηχανής. Η “παρέλαση” που περιγράφεται στο κείμενο δεν είναι μια εορταστική εκδήλωση, αλλά μια αλληγορία για την πορεία της Ιστορίας, όπου οι νεκροί, οι ανάπηροι και οι επίσημοι συμμετέχουν σε ένα αέναο, επαναλαμβανόμενο τελετουργικό.