Άνθρωποι εναντίον ανθρώπων

Γραμμένο το 1936, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στη Γαλλία το 1938 και αργότερα από τον εκδοτικό οίκο Einaudi το 1945, το βιβλίο αυτό εξακολουθεί να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην ιταλική λογοτεχνία. Ο Λούσου τοποθετεί την αφήγηση στο Οροπέδιο του Ασιάγκο, από τον Ιούνιο του 1916 έως τον Ιούλιο του 1917: έναν χρόνο γεμάτο συνεχείς επιθέσεις σε απόρθητα χαρακώματα, παράλογες μάχες που επέβαλαν διοικητές εμποτισμένοι με πατριωτική ρητορική και ματαιοδοξία, αλλά και περιστατικά συχνά τραγικά ή ενίοτε γκροτέσκα, τα οποία αποκαλύπτουν τον πόλεμο στην σκληρή του πραγματικότητα, «μες στην αδράνεια και το αίμα», «μες στη λάσπη και το μπράντι».

Με λιτό ύφος και διακριτική ειρωνεία, ο συγγραφέας στήνει μια αμείλικτη κατηγορία ενάντια στη φρίκη του πολέμου, δίχως εμπρηστικούς τόνους. Παρουσιάζει με αμεσότητα και ένταση τα συναισθήματα των στρατιωτών, τις δοκιμασίες, τα λάθη και τις απάνθρωπες πρακτικές που θα οδηγούσαν τελικά στη συντριβή του Καπορέττο.