Ο Ελληνισμός στην Ύστερη Αρχαιότητα

Ο Bowersock κάνει μια κρίσιμη διάκριση ανάμεσα στον «ελληνισμό» και τον «εξελληνισμό». Για τον συγγραφέα, ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα δεν ήταν μια επιβολή από πάνω προς τα κάτω, αλλά ένα εργαλείο που επέτρεπε στις τοπικές κουλτούρες να διατηρήσουν την ταυτότητά τους μέσα σε έναν ελληνόφωνο κόσμο. Χρησιμοποιεί το παράδειγμα των Αράβων που απεικόνιζαν τις θεότητές τους με ελληνιστικά χαρακτηριστικά, διατηρώντας όμως το δικό τους, τοπικό «πρόσωπο».

Μέσα από τη μελέτη αρχαιολογικών δεδομένων και κειμένων από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα, το βιβλίο ρίχνει νέο φως στη συριακή παράδοση και στη σχέση της ελληνικής παιδείας με τις αναδυόμενες μονοθεϊστικές θρησκείες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κεφάλαια για την «Ειδωλολατρία της Αγιότητας», όπου αναδεικνύεται η ανθεκτικότητα των παγανιστικών εικόνων και συμβόλων, τα οποία μετουσιώθηκαν και ενσωματώθηκαν στη νέα χριστιανική πραγματικότητα.