Ασπίς

Το έργο «Ασπίς» του Μενάνδρου αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της «Νέας Κωμωδίας», ενός θεατρικού είδους που εγκατέλειψε την πολιτική σάτιρα του Αριστοφάνη για να εστιάσει στις ανθρώπινες σχέσεις, τα οικογενειακά μπερδέματα και τους κοινωνικούς τύπους της εποχής. Παρά το γεγονός ότι το κείμενο έχει φτάσει σε εμάς ακρωτηριασμένο (λείπουν τμήματα της 4ης και 5ης πράξης), η δομή και η ποιότητά του παραμένουν αρκετά ισχυρές ώστε να επιτρέπουν τη θεατρική του αναβίωση.

Η πλοκή της «Ασπίδας» ξεκινά με μια ψευδή είδηση θανάτου. Ο δούλος Δάος επιστρέφει από την Ασία φέροντας την ασπίδα του κυρίου του, Κλεόστρατου, πιστεύοντας πως ο νεαρός σκοτώθηκε στη μάχη. Ο άπληστος θείος του, Σμικρίνης, προσπαθεί αμέσως να εκμεταλλευτεί την περιουσία και να παντρευτεί την αδελφή του Κλεόστρατου. Η κωμωδία εξελίσσεται μέσα από τις προσπάθειες του Δάου και του Χαιρέστρατου να ανατρέψουν τα σχέδια του Σμικρίνη, μέχρι την τελική ανατροπή.

Παρά τα κενά στο κείμενο, ο Μένανδρος αποδεικνύει γιατί θεωρήθηκε ο κορυφαίος της εποχής του. Η γλώσσα του είναι κομψή και οι χαρακτήρες του δεν είναι απλά καρικατούρες, αλλά άνθρωποι με ψυχολογικό βάθος. Το έργο μπορεί να διαβαστεί ως μια σπουδή πάνω στην πλεονεξία και την αφοσίωση, ενώ η ευελιξία του επιτρέπει να παρουσιαστεί ακόμα και ως μονόπρακτο, διατηρώντας ακέραιη τη θεατρική του δύναμη.