ΑΝΔΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Με μια πρώτη ματιά τα διηγήματα του “Άντρες χωρίς Γυναίκες” είναι μια συλλογή σύντομων ιστοριών που αναφέρονται σε ταυρομάχους, απατεώνες, πυγμάχους που λαδώνονται, πρεζάκηδες, στρατιώτες σε νοσοκομεία. Ό,τι όμως τις κάνει να ξεχωρίζουν δεν είναι τα θέματά τους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένες και πού θα αποβεί καθοριστικός για όλο το κατοπινό έργο του Έρνεστ Χέμινγουαιη. Γιατί εδώ ακούγεται αυτός ο αξιοθαύμαστος οργανωμένος από τον συγγραφέα διάλογος των ανθρώπων του δρόμου, της γειτονιάς, των ανθρώπων που ζουν στα όρια μεταξύ νόμου και παράνοιας και που η γλώσσα τους μοιάζει με την ίδια την ζωή τους: χωρίς βαθιά νοήματα, ηθικό βάρος και περίτεχνη εμφάνιση. Αυτή η διαφορετική στάση του Χέμινγουαιη απέναντι στη γλώσσα της αφήγησης αντανακλά και την άποψή του για τον ρόλο του συγγραφέα. Δεν φαίνεται να τον γοητεύει η καριέρα του μυθιστοριογράφου που αναδημιουργεί τον κόσμο μέσα από το γραφείο του, αλλά απλώς η προσπάθεια να χρησιμοποιήσει τη γραφή όσο γίνεται πιο ξεκάθαρα και κοφτά για να περιγράψει αντικειμενικά, και με τα πιο λιτά μέσα έκφρασης, γεγονότα ή να αναδημιουργήσει με μεγαλύτερη αληθοφάνεια την αίσθηση του φόβου και της βίας.