Το Όνειρο της Κόκκινης Κάμαρας

«Ένα από τα μεγάλα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Τσάο Χσούε-τσίν και το έργο του είναι για τους Κινέζους, ό,τι είναι ο Προυστ για τους Γάλλους ή οι Καραμάζοφ για τους Ρώσους», είπε ο κριτικός Άντονι Γουέστ για το Όνειρο της κόκκινης κάμαρας.

Σχετικά με τον βίο του Κινέζου Tsao Hsueh-Chin γνωρίζουμε ελάχιστα, σε αντίθεση με το βιβλίο του, το οποίο θεωρείται το σημαντικότερο και δημοφιλέστερο μυθιστόρημα της κινεζικής λογοτεχνίας, σε τέτοιο βαθμό που έχει δημιουργηθεί κλάδος μελέτης του που ονομάζεται redology («Ερυθρολογία»). Το έργο αυτό, γραμμένο στα μέσα του 18ου αιώνα, αποτελεί ένα πανοραμικό πορτρέτο του κινεζικού πολιτισμού κατά τη δυναστεία των Τσινγκ. Πρόκειται για ένα επικό αφήγημα που συνδυάζει τον ρεαλισμό με τη μεταφυσική, εστιάζοντας στην παρακμή ενός μεγάλου ευγενικού οίκου.

Το «Όνειρο της Κόκκινης Κάμαρας» ξεπερνά τα όρια ενός απλού ειδυλλίου όπως π.χ. Ο «Ρωμαίος» με την «Ιουλιέτα» του, προσφέροντας μια λεπτομερή καταγραφή της ζωής, των εθίμων και της κοινωνικής ιεραρχίας στην αυτοκρατορική Κίνα. Η πλοκή ακολουθεί την άνοδο και την αναπόφευκτη πτώση της οικογένειας Τζια, εστιάζοντας στον ευαίσθητο και αντικομβενσιοναλιστή Πάο-γιου και τις σχέσεις του με τις νεαρές γυναίκες του οίκου, σε έναν κόσμο όπου η ομορφιά και ο πλούτος συγκρούονται με τη διαφθορά και το εφήμερο της ύπαρξης. Το μυθιστόρημα είναι μοναδικό για την εποχή του, καθώς δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις γυναίκες, αναδεικνύοντας τις εσωτερικές τους συγκρούσεις και την πνευματικότητά τους σε μια αυστηρά κομφουκιανή κοινωνία.

Μέσα από μια αριστοτεχνική χρήση της γλώσσας και την ενσωμάτωση εξαιρετικού ποιητικού λόγου, που έγινε μοτίβο στην ασιατική λογοτεχνία, ο Τσάο Σουέ-τσιν δημιουργεί μια ατμόσφαιρα «ονειρικής πραγματικότητας», όπου το μεγαλείο της καθημερινότητας μοιάζει να διαλύεται σαν οφθαλμαπάτη. Παρά τις αντιθέσεις που μπορεί να προκαλέσει στον σύγχρονο αναγνώστη η αυστηρή εθιμοτυπία ή η αργή εξέλιξη της πλοκής, παραμένει ένα αξεπέραστο ταξίδι στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και μια φιλοσοφική μελέτη πάνω στη ματαιότητα των εγκοσμίων. Ο ίδιος ο συγγραφέας διατύπωνε πως δεν τον ενδιέφερε τόσο η πλοκή όσο η σκιαγράφηση των χαρακτήρων.