ΤΙΤΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ

Ο «Τίτος Ανδρόνικος» αποτελεί το πιο αιματηρό, βίαιο και αμφιλεγόμενο έργο του William Shakespeare. Πρόκειται για την πρώτη του προσπάθεια στη συγγραφή ρωμαϊκής τραγωδίας, ένα έργο που στην εποχή του γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, αλλά αργότερα —ιδιαίτερα κατά τη Βικτωριανή εποχή— εξοβελίστηκε από τη λογοτεχνική σκηνή λόγω της ωμότητάς του.

Ο «Τίτος Ανδρόνικος» είναι το «Pulp Fiction» της ελισαβετιανής εποχής· μια τραγωδία εκδίκησης που θυμίζει σενάριο του Quentin Tarantino μεταφερμένο στον 16ο αιώνα. Ο Σαίξπηρ, σε έναν πειραματισμό για το πόση φρίκη μπορεί να αντέξει η σκηνή, ακολουθεί τα πρότυπα της σενέκειας τραγωδίας, διπλασιάζοντας όμως τις ακρότητες. Η πλοκή ξεκινά με τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο, ο οποίος επιστρέφει νικητής από τον πόλεμο κατά των Γότθων, φέρνοντας μαζί του ως αιχμάλωτη τη βασίλισσα Ταμόρα. Η απόφασή του να θυσιάσει έναν από τους γιους της πυροδοτεί έναν ανελέητο κύκλο αίματος, ακρωτηριασμών και κανιβαλισμού που δεν σταματά μέχρι την τελευταία σκηνή.

Το έργο έχει δεχθεί μερικές από τις πιο σκληρές κριτικές στην ιστορία της λογοτεχνίας, με τον T.S. Eliot να το χαρακτηρίζει ως ένα από τα πιο «ανόητα και ανέμπνευστα» δράματα που γράφτηκαν ποτέ. Ωστόσο, μέσα σε αυτόν τον «ωκεανό» βίας, ο Σαίξπηρ αρχίζει να αναπτύσσει τη μουσικότητα του στίχου του και να πλάθει χαρακτήρες με σπίθες ανθρωπιάς μέσα στην κακία τους, όπως ο Ααρών ο Μαυριτανός.