Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΦΟΣ

Σε αυτή τη σύντομη μελέτη και μετάφραση με σχολιασμό από το έργο «Περί Ποιητικής» του Αριστοτέλη, η οποία παρουσιάζεται από τον Γκ. Μ. Α. Γκρούμπε, εξετάζονται τα δραματικά στοιχεία της πλοκής, του χαρακτήρα, της γλώσσας και του θεάματος που συνδυάζονται για να προκαλέσουν «έλεος και φόβο» στο κοινό.
Ο Αριστοτέλης, μέσω παραδειγμάτων από τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, εισάγει στην κριτική λογοτεχνία κεντρικές έννοιες όπως η μίμηση (η αναπαράσταση), η αμαρτία (το τραγικό λάθος) και η κάθαρση (ο εξαγνισμός).
Εξηγεί ότι οι πιο αποτελεσματικές τραγωδίες βασίζονται στην περιπλοκή και την επίλυση, στην αναγνώριση και τις περιπέτειες, εστιάζοντας σε χαρακτήρες με ηρωικό ανάστημα, ιδεατούς αλλά και πιστούς στην πραγματικότητα.

Η «Ποιητική» είναι ένα από τα πιο ισχυρά, οξυδερκή και επιδραστικά έργα κριτικής στη δυτική λογοτεχνική ιστορία, αποτελώντας τη βάση για κάθε σοβαρή σκέψη περί του δράματος από τότε.