Μιά Ζωή

Το πρώτο μυθιστόρημα του Γκυ ντε Μωπασάν, επηρεασμένο από τον ρεαλισμό του Φλωμπέρ, θεωρείται από πολλούς (ανάμεσά τους και ο Λέων Τολστόι) ως ένα από τα σπουδαιότερα γαλλικά μυθιστορήματα όλων των εποχών. Είναι μια συγκλονιστική, αν και μελαγχολική, μελέτη της γυναικείας μοίρας στον 19ο αιώνα.

Η ιστορία ακολουθεί τη Ζαν, μια νεαρή, αριστοκρατικής καταγωγής κοπέλα, που βγαίνει από το μοναστήρι γεμάτη αθωότητα και ρομαντικές προσδοκίες για τη ζωή. Η μοίρα της όμως αποδεικνύεται μια διαρκής σειρά απογοητεύσεων. Ο γάμος της με τον γοητευτικό αλλά σκληρό Ζυλιέν μετατρέπεται γρήγορα σε φυλακή, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με την απιστία, την οικονομική τσιγκουνιά και την κοινωνική υποκρισία.

Ο Μωπασάν ασκεί δριμεία κριτική στους θεσμούς της εποχής του —την οικογένεια, την εκκλησία και την αριστοκρατία— αναδεικνύοντας την απόλυτη μοναξιά του ατόμου. Η Ζαν παραμένει παθητική απέναντι στις θύελλες, βιώνοντας την προδοσία ακόμα και από το ίδιο της το παιδί. Ωστόσο, το βιβλίο κλείνει με μια νότα εύθραυστης ελπίδας, μέσα από τη γέννηση μιας νέας ζωής και τη φράση-κλειδί που συνοψίζει όλο το έργο: «Η ζωή, βλέπετε, δεν είναι ποτέ ούτε τόσο καλή ούτε τόσο κακή όσο νομίζουμε».