Μέχρι το φάρο

Το «Μέχρι το Φάρο» (1927) θεωρείται το πιο ολοκληρωμένο και αυτοβιογραφικό έργο της Βιρτζίνια Γουλφ. Μια ελεγεία για τον χρόνο που χάνεται και τις σχέσεις που μας διαμορφώνουν, γραμμένη με τη μέθοδο της «ροής της συνείδησης»

Σε ένα παραθαλάσσιο σπίτι στις Εβρίδες, η οικογένεια Ράμσεϊ και οι καλεσμένοι τους ζουν στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, αλλά κρύβουν όλο το βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η υπόσχεση για μια εκδρομή στον Φάρο γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι εσωτερικοί μονόλογοι των ηρώων. Η Γουλφ, απελευθερωμένη από την κλασική πλοκή, εστιάζει στα «μικρά καθημερινά θαύματα».

Η γραφή της Γουλφ μοιάζει με εκτενές πεζό ποίημα. Χρησιμοποιεί εικόνες όπως η «πτώση μιας σταγόνας μελάνης σε ένα δοχείο με νερό» για να περιγράψει τη διάχυση μιας σκέψης. Το «Μέχρι το Φάρο» μας διδάσκει ότι η ενότητα και η γνώση δεν βρίσκονται σε γραπτά κείμενα, αλλά στην ίδια την οικειότητα των στιγμών.