Γουάιτ-τζάκετ

Το μυθιστόρημα «Γουάιτ-τζάκετ» (White-Jacket) του Herman Melville, που εκδόθηκε το 1850, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά προανακρούσματα του εμβληματικού «Μόμπι Ντικ». Βασισμένο στις προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα από τη θητεία του στο αμερικανικό ναυτικό το 1843, το βιβλίο προσφέρει μια συγκλονιστική, ημι-αυτοβιογραφική καταγραφή της ζωής πάνω σε μια φρεγάτα, την οποία ο Melville ονομάζει «Neversink».

Ο αφηγητής, που λαμβάνει το προσωνύμιο «Ασπροζακέτας» λόγω του αυτοσχέδιου, λευκού πανωφοριού που φοράει, μας ξεναγεί σε έναν μικρόκοσμο 500 ανδρών, όπου η δημοκρατική συνείδηση συγκρούεται με τη σκληρή, σχεδόν τυραννική πειθαρχία του ναυτικού νόμου. Το λευκό χρώμα της ζακέτας, που εδώ λειτουργεί ως σύμβολο απομόνωσης και κινδύνου —καθώς παραλίγο να γίνει το σάβανο του ήρωα όταν πέφτει στη θάλασσα— προοικονομεί την υπαρξιακή «λευκότητα» της φάλαινας στο επόμενο μεγάλο έργο του συγγραφέα.
Η αφήγηση διακρίνεται για το ντοκιμαντερίστικο ύφος της, συνδυάζοντας την ανθρωπολογική παρατήρηση με την ποίηση και το χιούμορ. Ο Melville περιγράφει με ανατριχιαστική λεπτομέρεια τις απάνθρωπες τιμωρίες του μαστιγώματος, μια πρακτική που ο ίδιος πολέμησε σθεναρά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, συμβάλλοντας τελικά στην κατάργησή της από το Κογκρέσο. Παράλληλα, ζωντανεύει χαρακτήρες όπως ο εκκεντρικός χειρουργός Cuticle ή ο ευγενικός Jack Chase, ο οποίος αποτελεί το πρότυπο του ιδανικού ναυτικού και στον οποίο ο Melville αφιέρωσε το τελευταίο του έργο, «Μπίλι Μπαντ».

Το πλοίο λειτουργεί ως μια μεταφορά για ολόκληρο τον κόσμο και την αμερικανική δημοκρατία της εποχής, με όλες τις αρετές και τις αδικίες της. Μέσα από τα 90 σύντομα κεφάλαια, ο αναγνώστης δεν διαβάζει απλώς μια ιστορία, αλλά βιώνει ένα ταξίδι στο παρελθόν, γεμάτο από τη μυρωδιά του ιωδίου, τον ήχο των τυμπάνων και την αγωνία του πληρώματος καθώς περιπλέει το θρυλικό και επικίνδυνο Ακρωτήριο Χορν.