Φυλλάδιο
7 – 8

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Φυλλάδιο» (τχ. 7-8), που κυκλοφόρησε το 1985, αποτελεί έναν από τους πιο προσωπικούς και συγκινητικούς σταθμούς στη συγγραφική πορεία του Γιώργου Ιωάννου. Το περιοδικό αυτό δεν ήταν απλώς ένα έντυπο, αλλά ένα χειροποίητο «πνευματικό παιδί» του δημιουργού του, ο οποίος συμμετείχε σε όλα τα στάδια της παραγωγής του: από την επιλογή του χαρτιού μέχρι τη διανομή. Το συγκεκριμένο διπλό τεύχος αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συμπίπτει με το έτος θανάτου του Γιώργου Ιωάννου, αποτελώντας ουσιαστικά την πνευματική του διαθήκη. Στις σελίδες του αποτυπώνεται η πολυδιάστατη προσωπικότητά του, συνδυάζοντας την ποίηση, την κριτική σκέψη και τη βαθιά σύνδεση με την αρχαιοελληνική παράδοση.

Το τεύχος ανοίγει με πέντε ποιήματα του Ιωάννου (όπως τα «Στο σκονισμένο καρόδρομο» και «Ωδή στην Κότα μου»), όπου ο λυρισμός συναντά την καθημερινότητα και την υπαρξιακή αναζήτηση.
Περιλαμβάνονται κείμενα που αντικατοπτρίζουν τις ανησυχίες του για τη γλώσσα («Γλωσσικά»), την πολιτική επικαιρότητα και την πολιτιστική κίνηση («Κουλτουριάρικα»), καθώς και αυτοβιογραφικές αναφορές («Παλιές διευθύνσεις και τηλέφωνα», «Ιατρική εξέταση»).
Στο εσώφυλλο και στις τελευταίες σελίδες φιλοξενούνται μεταφράσεις επιτύμβιων επιγραμμάτων από το VII βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας. Η επιλογή αυτή (Πλάτων, Σαπφώ, Καλλίμαχος, Σιμωνίδης κ.ά.) προσδίδει στο τεύχος έναν χαρακτήρα στοχασμού πάνω στο θάνατο και τη μνήμη.
Μια ενότητα με σύντομα σχόλια, θρύμματα και σημειώσεις για τα «σημεία των καιρών», που αποδεικνύουν την οξυδέρκεια του Ιωάννου ως παρατηρητή της κοινωνικής πραγματικότητας.