Η Φιλοσοφία και ο Καθρέφτης της Φύσης

Ο Rorty ασκεί μια καταλυτική κριτική στην παραδοσιακή δυτική επιστημολογία, η οποία από τον Καρτέσιο και τον Καντ μέχρι τους θετικιστές του 20ού αιώνα, αντιλαμβανόταν τον ανθρώπινο νου ως έναν “μεγάλο καθρέφτη” που οφείλει να αντανακλά την εξωτερική πραγματικότητα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια.

Αξιοποιώντας τα εσωτερικά ρήγματα της αναλυτικής παράδοσης (μέσα από τη σκέψη των Wilfrid Sellars, W.V.O. Quine και Donald Davidson) και συνθέτοντάς τα με τον νεοπραγματισμό, την ερμηνευτική (Gadamer) και τη σκέψη των Wittgenstein, Heidegger και Dewey, ο συγγραφέας προτείνει την εγκατάλειψη της αναζήτησης θεμελιωδών, αιώνιων αληθειών. Στη θέση της παραδοσιακής θεμελιοκρατίας, ο Rorty προτάσσει μια φιλοσοφία ως “παιδευτικό διάλογο” (edifying philosophy) και αδιάλειπτη συνομιλία.

Το βιβλίο διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη. Στο Πρώτο Μέρος, ο Rorty αποδομεί την «επινόηση του νου».
Στο Δεύτερο Μέρος (“Κατοπτρισμοί”), αναλύει τη γέννηση της ιδέας της “θεωρίας της γνώσης”.
Στο Τρίτο Μέρος, ο συγγραφέας περνά στην ερμηνευτική, προτείνοντας μια πραγματιστική στροφή όπου η γνώση δεν μετριέται με την πιστότητα της αναπαράστασης, αλλά με την αποτελεσματικότητά της στην αντιμετώπιση των ανθρώπινων αναγκών.